اعتقادنامه

ما ایمان داریم کتاب مقدس
کلام خطاناپذیر خداست

Lucent University یک مدرسه انجیلی چندفرقه‌ای است که با آموزه‌های تاریخی باپتیست‌ها، متدیست‌ها، پرزبیتری‌ها، لوتری‌ها، Assemblies of God و کلیساهای مستقل کتاب مقدسی همسو است.

خلاصه

Lucent University یک مدرسه انجیلی چندفرقه‌ای است. ما معتقدیم که دست‌نوشته‌های اصلی کتاب مقدس بی‌خطا و بی‌نقص هستند. همچنین به اصول فیض به‌تنهایی، ایمان به‌تنهایی، مسیح به‌تنهایی، کتاب مقدس به‌تنهایی و جلال خدا به‌تنهایی باور داریم. ما با آموزه‌های تاریخی باپتیست‌ها، متدیست‌ها، پرزبیتری‌ها، لوتری‌ها، Assemblies of God و کلیساهای مستقل کتاب مقدسی همسو هستیم. اعتقادنامه Lucent University تا حدی بر پایه Baptist Faith and Message سال ۲۰۰۰ است.

کتاب مقدس

کتاب مقدس به دست مردانی نوشته شده است که از جانب خدا الهام یافته بودند و گزارش مکاشفه خدا از خودش به انسان است. این کتاب گنجینه‌ای کامل از آموزش الهی است. نویسنده‌اش خداست، غایتش نجات است و محتوایش حقیقتی است بی‌هیچ آمیزه‌ای از خطا. در دست‌نوشته اصلی خود بی‌خطا و خطاناپذیر است و باید آن را کلمه به کلمه الهام‌شده دانست. این کتاب اصولی را آشکار می‌کند که خدا بر پایه آن‌ها ما را داوری می‌کند؛ و از این رو تا پایان جهان، مرکز واقعی اتحاد ایمانداران و معیار برتر برای سنجش همه رفتار انسانی، اعتقادنامه‌ها و نظرات الهیاتی است. معیار تفسیر کتاب مقدس، عیسی است.

خروج 24:4; تثنیه 4:1-2; 17:19; یوشع 8:34; مزمور 19:7-10; 119:11, 89, 105, 140; اشعیا 34:16; 40:8; ارمیا 15:16; 36; متی 5:17-18; 22:29; لوقا 21:33; 24:44-46; یوحنا 5:39; 16:13-15; 17:17; اعمال رسولان 2:16به بعد; 17:11; رومیان 15:4; 16:25-26; 2 تیموتائوس 3:15-17; عبرانیان 1:1-2; 4:12; 1 پطرس 1:25; 2 پطرس 1:19-21.

خدا

تنها یک خدای زنده و حقیقی وجود دارد. او موجودی هوشمند، روحانی و شخصی است؛ آفریننده، نجات‌دهنده، نگهدارنده و فرمانروای جهان هستی. خدا در قدوسیت و همه کمالات دیگر بی‌نهایت است. بالاترین محبت، احترام و اطاعت را به او مدیونیم. خدای ازلی خود را به‌عنوان پدر، پسر و روح‌القدس بر ما آشکار می‌کند، با ویژگی‌های شخصی متمایز، اما بدون تقسیم در طبیعت، ذات یا وجود.

خدای پدر

خدا به‌عنوان پدر، با مراقبت مشیتی بر جهان خود، آفریدگانش و جریان تاریخ بشر مطابق مقاصد فیض خود حکمرانی می‌کند. او قادر مطلق، سراسر محبت و کاملاً حکیم است. خدا در حقیقت پدر کسانی است که از طریق ایمان به عیسی فرزندان خدا می‌شوند. او نسبت به همه انسان‌ها نگرشی پدرانه دارد.

پیدایش 1:1; 2:7; خروج 3:14; 6:2-3; 15:11به بعد; 20:1به بعد; لاویان 22:2; تثنیه 6:4; 32:6; 1 تواریخ 29:10; مزمور 19:1-3; اشعیا 43:3, 15; 64:8; ارمیا 10:10; 17:13; متی 6:9به بعد; 7:11; 23:9; 28:19; مرقس 1:9-11; یوحنا 4:24; 5:26; 14:6-13; 17:1-8; اعمال رسولان 1:7; رومیان 8:14-15; 1 قرنتیان 8:6; غلاطیان 4:6; افسسیان 4:6; کولسیان 1:15; 1 تیموتائوس 1:17; عبرانیان 11:6; 12:9; 1 پطرس 1:17; 1 یوحنا 5:7.
خدای پسر

عیسی پسر ازلی خدا است. در تجسم خود به‌عنوان عیسی، از روح‌القدس آبستن شد و از باکره مریم متولد گردید. عیسی اراده خدا را کاملاً آشکار کرد و انجام داد؛ او خواسته‌ها و نیازهای طبیعت انسانی را بر خود گرفت و خود را کاملاً با بشر یکی کرد، اما بدون گناه. او با اطاعت شخصی خود شریعت الهی را گرامی داشت و در مرگ خود بر صلیب، راه رهایی انسان‌ها از گناه را فراهم کرد. او با بدنی جلال‌یافته از مردگان برخاست و به شاگردانش همان کسی ظاهر شد که پیش از مصلوب شدن با آنان بود. او به آسمان صعود کرد و اکنون در دست راست خدا متعالی شده است، جایی که او تنها میانجی است، شریک در طبیعت خدا و انسان، و در شخص او آشتی میان خدا و بشر تحقق می‌یابد. او با قدرت و جلال بازخواهد گشت تا جهان را داوری کند و مأموریت رهایی‌بخش خود را به کمال برساند. اکنون او به‌عنوان خداوند زنده و همیشه حاضر در همه ایمانداران ساکن است.

پیدایش 18:1به بعد; مزمور 2:7به بعد; 110:1به بعد; اشعیا 7:14; 53; متی 1:18-23; 3:17; 8:29; 11:27; 14:33; 16:16, 27; 17:5; 27; 28:1-6, 19; مرقس 1:1; 3:11; لوقا 1:35; 4:41; 22:70; 24:46; یوحنا 1:1-18, 29; 10:30, 38; 11:25-27; 12:44-50; 14:7-11; 16:15-16, 28; 17:1-5, 21-22; 20:1-20, 28; اعمال رسولان 1:9; 2:22-25; 7:55-56; 9:4-5, 20; رومیان 1:3-4; 3:23-26; 5:6-21; 8:1-3, 34; 10:4; 1 قرنتیان 1:30; 2:2; 8:6; 15:1-8, 24:28; 2 قرنتیان 5:19-21; غلاطیان 4:4-5; افسسیان 1:20; 3:11; 4:7-10; فیلیپیان 2:5-11; کولسیان 1:13-22; 2:9; 1 تسالونیکیان 4:14-18; 1 تیموتائوس 2:5-6; 3:16; تیطوس 2:13-14; عبرانیان 1:1-3; 4:14-15; 7:14-28; 9:12-15, 24-28; 12:2; 13:8; 1 پطرس 2:21-25; 3:22; 1 یوحنا 1:7-9; 3:2; 4:14-15; 5:9; 2 یوحنا 7-9; مکاشفه 1:13-16; 5:9-14; 12:10-11; 13:8; 19:16.
روح‌القدس خدا

روح‌القدس روح خداست. او مردان مقدس زمان‌های قدیم را برای نوشتن کتاب مقدس الهام بخشید. از راه روشنایی بخشیدن، انسان‌ها را قادر می‌سازد حقیقت را بفهمند. او عیسی را متعالی می‌سازد. او دنیا را درباره گناه، عدالت و داوری ملزم می‌کند. او انسان‌ها را به سوی نجات‌دهنده می‌خواند و تولد تازه را به انجام می‌رساند. او سیرت را پرورش می‌دهد، ایمانداران را تسلی می‌دهد و موهبت‌های روحانی را می‌بخشد که به‌وسیله آن‌ها از طریق کلیسای او به خدا خدمت می‌کنند. او ایماندار را تا روز رهایی نهایی مهر می‌کند. حضور او اطمینان خدا است برای رساندن ایماندار به کمال قامت عیسی. او ایماندار و کلیسا را در پرستش، بشارت و خدمت روشنی و قدرت می‌بخشد.

پیدایش 1:2; داوران 14:6; ایوب 26:13; مزمور 51:11; 139:7به بعد; اشعیا 61:1-3; یوئیل 2:28-32; متی 1:18; 3:16; 4:1; 12:28-32; 28:19; مرقس 1:10, 12; لوقا 1:35; 4:1, 18-19; 11:13; 12:12; 24:49; یوحنا 4:24; 14:16-17, 26; 15:26; 16:7-14; اعمال رسولان 1:8; 2:1-4, 38; 4:31; 5:3; 6:3; 7:55; 8:17, 39; 10:44; 13:2; 15:28; 16:6; 19:1-6; رومیان 8:9-11, 14-16, 26-27; 1 قرنتیان 2:10-14; 3:16; 12:3-11; غلاطیان 4:6; افسسیان 1:13-14; 5:18; 1 تسالونیکیان 5:19; 1 تیموتائوس 3:16; 2 تیموتائوس 1:14; 3:16; عبرانیان 9:8, 14; 2 پطرس 1:21; 1 یوحنا 4:13; 5:6-7; مکاشفه 1:10; 22:17.

انسانیت

انسان به دست خدا و به صورت خود او آفریده شد تا با او رابطه و شراکت داشته باشد. در آغاز، انسان بی‌گناه بود و آفریننده به او آزادی انتخاب بخشید. انسان با انتخاب آزاد خود از خدا نافرمانی کرد و گناه را وارد نسل بشر ساخت. تنها یک نژاد وجود دارد، تحت یک خون، و آن نژاد انسان است. این مفهوم که نوع بشر به نژادهای جداگانه تقسیم شده، حاصل طبیعت گناه‌آلود ماست و تلاشی است برای توجیه تصمیم به دریغ کردن محبت از دیگران. نوع بشر دو جنسیت متمایز دارد، مرد و زن. مرد و زن اشخاصی زیستی و منحصربه‌فرد هستند که آفریده شده‌اند تا در ازدواج یکدیگر را کامل کنند. ازدواج یعنی تعهدی مادام‌العمر میان یک مرد و یک زن که به‌طور طبیعی به دنیا آمده‌اند. ازدواج شالوده خانواده و ساختار بنیادین بشریت است، بنابراین رابطه جنسی باید در چارچوب ازدواج تجربه شود. مرد و زن گرد هم می‌آیند تا در محبت شراکت داشته باشند، تولید مثل کنند و به فرزندان خود محبت، مراقبت، حمایت، تربیت، الگوهای شأن و احترام و امید به آینده بدهند. تربیت درست فرزندان راه تضمین ثبات و شکوفایی نوع بشر است. کتاب مقدس همچنین تعلیم می‌دهد که ورود به نوع بشر امتیازی است که در لحظه لقاح فرد حاصل می‌شود و تمام زندگی انسان مقدس است و خدا آن را به صورت خود آفریده است. زندگی انسان ارزشی بی‌اندازه دارد، از جمله کودکان متولد‌نشده، سالمندان، افراد دارای چالش جسمی یا ذهنی و هر وضعیت انسانی دیگر، از لقاح تا مرگ.

پیدایش 1:26-27; پیدایش 2:24; متی 19:5-6; مرقس 10:6-9; رومیان 1:26-27; 1 قرنتیان 6:9; متی 28:19; امثال 24:23; یعقوب 2:8-9; یعقوب 2:9; 1 یوحنا 2:11; 1 یوحنا 3:15-16; کولسیان 3:25; غلاطیان 3:28; 1 یوحنا 4:19-21; افسسیان 4:32; 1 تیموتائوس 5:21; یوحنا 7:24; رومیان 2:11; رومیان 10:12; رومیان 12:3; تثنیه 10:17-35; اعمال رسولان 10:34-35; 1 قرنتیان 12:13; مرقس 12:31; یوحنا 12:34; 2 تواریخ 15:7; 1 سموئیل 16:7; اعمال رسولان 17:26; امثال 22:2; خروج 22:21; مکاشفه 7:9-10; مزمور 139:13; اشعیا 49:1; ارمیا 1:5; متی 22:37-39; رومیان 12:20-21; غلاطیان 6:10.
مردان و زنان

مردان و زنان حقوق برابر دارند، اما مسئولیت‌ها، ویژگی‌ها و ارزش‌های متفاوت. هم مردان و هم زنان برای خدمت در کلیسا موهبت یافته‌اند. کتاب مقدس مقام شبان را محدود به مردان واجد شرایط می‌داند و نقش‌های خدمتی زنان در کلیسا باید ارزشمند شمرده شود، قدردانی شود و مورد تشویق قرار گیرد. زنان می‌توانند و باید در بسیاری از نقش‌های خدمتی خدمت کنند.

1 تیموتائوس 2:12; 3:1-2; متی 16:15-19; 18:15-20; اعمال رسولان 2:41-42, 47; 5:11-14; 6:3-6; 13:1-3; 14:23, 27; 15:1-30; 16:5; 20:28; رومیان 1:7; 1 قرنتیان 1:2; 3:16; 5:4-5; 7:17; 9:13-14; 12; افسسیان 1:22-23; 2:19-22; 3:8-11, 21; 5:22-32; فیلیپیان 1:1; کولسیان 1:18; 1 تیموتائوس 2:9-14; 3:1-15; 4:14; عبرانیان 11:39-40; 1 پطرس 5:1-4; مکاشفه 2-3; 21:2-3.

نجات

نجات شامل رهایی تمام بشریت است و به رایگان به همه کسانی پیشکش می‌شود که عیسی را به‌عنوان خداوند و نجات‌دهنده می‌پذیرند؛ او با خون خود برای ایماندار رهایی ابدی به دست آورد. در گسترده‌ترین معنا، نجات شامل تولد تازه، تقدیس و جلال‌یافتگی است.

I. تولد تازه

تولد تازه، یا زایش مجدد، کاری از فیض خداست که به‌وسیله آن ایمانداران در عیسی مخلوقاتی تازه می‌شوند. این تغییر قلبی است که روح‌القدس از راه آگاه ساختن از گناه پدید می‌آورد، و گناهکار با توبه به سوی خدا و ایمان به خداوند عیسی به آن پاسخ می‌دهد.

توبه و ایمان تجربه‌هایی از فیض هستند که از هم جدا نمی‌شوند. توبه بازگشتی واقعی از گناه به سوی خداست. ایمان پذیرفتن عیسی و سپردن تمام وجود به او به‌عنوان خداوند و نجات‌دهنده است. عادل‌شمردگی تبرئه کامل و فیض‌آمیز خدا است، بر پایه اصول عدالت او، برای همه گناهکارانی که توبه می‌کنند و به عیسی ایمان می‌آورند. عادل‌شمردگی ایماندار را به رابطه‌ای از صلح و لطف با خدا می‌رساند.

II. تقدیس

تقدیس تجربه‌ای است که از تولد تازه آغاز می‌شود و به‌وسیله آن ایماندار برای مقاصد خدا جدا می‌شود و به برکت حضور و قدرت روح‌القدس که در او ساکن است، می‌تواند به سوی کمال اخلاقی و روحانی پیش برود. رشد در فیض باید در سراسر زندگی شخصِ تولد تازه یافته ادامه داشته باشد.

III. جلال‌یابی

جلال‌یافتگی اوج نجات است و وضعیت نهایی، مبارک و پایدار رهایی‌یافتگان.

پیدایش 3:15; خروج 3:14-17; 6:2-8; متی 1:21; 4:17; 16:21-26; 27:22 تا 28:6; لوقا 1:68-69; 2:28-32; یوحنا 1:11-14, 29; 3:3-21, 36; 5:24; 10:9, 28-29; 15:1-16; 17:17; اعمال رسولان 2:21; 4:12; 15:11; 16:30-31; 17:30-31; 20:32; رومیان 1:16-18; 2:4; 3:23-25; 4:3به بعد; 5:8-10; 6:1-23; 8:1-18, 29-39; 10:9-10, 13; 13:11-14; 1 قرنتیان 1:18, 30; 6:19-20; 15:10; 2 قرنتیان 5:17-20; غلاطیان 2:20; 3:13; 5:22-25; 6:15; افسسیان 1:7; 2:8-22; 4:11-16; فیلیپیان 2:12-13; کولسیان 1:9-22; 3:1به بعد; 1 تسالونیکیان 5:23-24; 2 تیموتائوس 1:12; تیطوس 2:11-14; عبرانیان 2:1-3; 5:8-9; 9:24-28; 11:1-12:8, 14; یعقوب 2:14-26; 1 پطرس 1:2-23; 1 یوحنا 1:6 تا 2:11; مکاشفه 3:20; 21:1 تا 22:5.

فیض

برگزیدگی مقصد فیض‌آمیز خداست که بر طبق آن گناهکاران را از نو می‌زاید، تقدیس می‌کند و جلال می‌بخشد. این با اختیار آزاد انسان سازگار است و همه وسایل مرتبط با هدف را در بر می‌گیرد. این نمایشی پرجلال از نیکویی حاکمانه خداست و بی‌نهایت حکیمانه، قدوس و تغییرناپذیر است. فخر را کنار می‌گذارد و فروتنی را پرورش می‌دهد.

همه ایمانداران حقیقی تا به آخر پایدار می‌مانند. کسانی که خدا در عیسی آنان را پذیرفته و با روح خود تقدیس کرده است هرگز از حالت فیض ساقط نمی‌شوند، بلکه تا به آخر استوار می‌مانند. ایمانداران ممکن است از روی غفلت و وسوسه به گناه بیفتند و با آن روح را محزون کنند، فیض‌ها و تسلی‌های خود را کاهش دهند، بر نام عیسی ننگ بیاورند و بر خود داوری‌های موقتی بخوانند، اما با قدرت خدا از راه ایمان برای نجات نگاه داشته می‌شوند.

پیدایش 12:1-3; خروج 19:5-8; 1 سموئیل 8:4-7, 19-22; اشعیا 5:1-7; ارمیا 31:31به بعد; متی 16:18-19; 21:28-45; 24:22, 31; 25:34; لوقا 1:68-79; 2:29-32; 19:41-44; 24:44-48; یوحنا 1:12-14; 3:16; 5:24; 6:44-45, 65; 10:27-29; 15:16; 17:6, 12, 17-18; اعمال رسولان 20:32; رومیان 5:9-10; 8:28-29; 10:12-15; 11:5-7, 26-36; 1 قرنتیان 1:1-2; 15:24-28; افسسیان 1:4-23; 2:1-10; 3:1-11; کولسیان 1:12-14; 2 تسالونیکیان 2:13-14; 2 تیموتائوس 1:12; 2:10, 19; عبرانیان 11:39-12:2; 1 پطرس 1:2-5, 13; 2:4-10; 1 یوحنا 1:7-9; 2:19; 3:2.

فرمان

محبت به خدا و دیگران بزرگ‌ترین همه فرمان‌ها و تحقق کل شریعت است. با محبت کردن به خدا و دیگران مطابق کتاب مقدس، شخص نشان می‌دهد که آیا واقعاً از خداست. وقتی کسی خدا را دوست دارد، تعهد خود را به او نشان می‌دهد. این تعهد به اطاعت از همه فرمان‌های او ترجمه می‌شود. دوست داشتن دیگران مانند خود نیز به زندگی بر طبق فرمان‌های او ترجمه می‌شود. فرمان محبت در همه کسانی که ادعا می‌کنند او را پیروی می‌کنند پاکی پدید می‌آورد. هیچ گناه و ناپاکی در جسم، ذهن یا روح کسانی که واقعاً خدا و همسایه خود را دوست دارند ساکن نیست.

متی 22:34-40; مرقس 12:28-31; لوقا 10:25-37; رومیان 13:9-10; غلاطیان 6:10; خروج 19:5, 6; 1 یوحنا 4:20-21; جامعه 12:11; اشعیا 22:24; ارمیا 8:2; داوران 18:24; مزمور 103:1.

کلیسا

کلیسای عهد جدیدیِ خداوند عیسی، جماعتی محلی از ایمانداران تعمیدیافته است که با میثاق در ایمان و شراکت انجیل به هم پیوسته‌اند، دو آیین عیسی یعنی تعمید و شام خداوند را به‌جا می‌آورند، به تعالیم او متعهدند، از موهبت‌ها، حقوق و امتیازاتی که کلام او به آنان سپرده استفاده می‌کنند و می‌کوشند انجیل را تا اقصای زمین گسترش دهند.

عهد جدید کلیسا را همچنین بدن عیسی می‌نامد که شامل همه رهایی‌یافتگان از همه اعصار است.

متی 16:15-19; 18:15-20; اعمال رسولان 2:41-42, 47; 5:11-14; 6:3-6; 13:1-3; 14:23, 27; 15:1-30; 16:5; 20:28; رومیان 1:7; 1 قرنتیان 1:2; 3:16; 5:4-5; 7:17; 9:13-14; 12; افسسیان 1:22-23; 2:19-22; 3:8-11, 21; 5:22-32; فیلیپیان 1:1; کولسیان 1:18; 1 تیموتائوس 3:1-15; 4:14; 1 پطرس 5:1-4; مکاشفه 2-3; 21:2-3.

ملکوت

ملکوت خدا هم حاکمیت عمومی او بر جهان هستی را در بر می‌گیرد و هم پادشاهی ویژه او بر انسان‌هایی که با میل خود او را خداوند می‌شناسند. به‌طور ویژه ملکوت قلمرو نجات است که انسان‌ها با تعهدی مبتنی بر اعتماد و کودکانه به عیسی وارد آن می‌شوند. کسانی که کتاب مقدس را پیروی می‌کنند باید دعا کنند و بکوشند تا ملکوت بیاید و اراده خدا بر زمین انجام شود. تحقق کامل ملکوت منتظر بازگشت عیسی و پایان این عصر است.

پیدایش 1:1; اشعیا 9:6-7; ارمیا 23:5-6; متی 3:2; 4:8-10, 23; 12:25-28; 13:1-52; 25:31-46; 26:29; مرقس 1:14-15; 9:1; لوقا 4:43; 8:1; 9:2; 12:31-32; 17:20-21; 23:42; یوحنا 3:3, 18-36; اعمال رسولان 1:6-7; 17:22-32; رومیان 5:17; 8:19; 1 قرنتیان 15:24-28; کولسیان 1:13; عبرانیان 11:10, 16; 12:28; 1 پطرس 2:4-10; 4:13; مکاشفه 1:6, 9; 5:10; 11:15; 21-22.

آخرت‌شناسی

بر طبق وعده خود، عیسی شخصاً و به‌طور آشکار با جلال بازخواهد گشت. مردگان در عیسی نخست برخواهند خاست، سپس ما که زنده‌ایم و تا آمدن خداوند باقی می‌مانیم، همراه با آنان بر ابرها ربوده خواهیم شد تا خداوند را در هوا ملاقات کنیم. پس از داوری‌های خدا بر این جهان گناه‌آلود در مصیبت عظیم، عیسی خداوند ما با مقدسان خود خواهد آمد تا ملکوت هزارساله خود را برقرار کند.

عیسی همه انسان‌ها را با عدالت داوری خواهد کرد. رهایی‌یافتگان، به واسطه قربانی عیسی، با بدن‌های برخاسته و جلال‌یافته خود پاداش خود را دریافت خواهند کرد و برای همیشه با نجات‌دهنده خود در آسمان ساکن خواهند بود. نجات‌نیافتگان از ملکوت خدا جدا خواهند شد و به دریاچه آتش افکنده خواهند شد.

اشعیا 2:4; 11:9; متی 16:27; 18:8-9; 19:28; 24:27, 30, 36, 44; 25:31-46; 26:64; مرقس 8:38; 9:43; لوقا 12:40, 48; 16:19-26; 17:22-37; 21:27-28; یوحنا 14:1-3; اعمال رسولان 1:11; 17:31; رومیان 14:10; 1 قرنتیان 4:5; 15:24-28, 35-58; 2 قرنتیان 5:10; فیلیپیان 3:20-21; کولسیان 1:5; 3:4; 1 تسالونیکیان 4:14-18; 5:1به بعد; 2 تسالونیکیان 1:7به بعد; 2; 1 تیموتائوس 6:14; 2 تیموتائوس 4:1, 8; تیطوس 2:13; عبرانیان 9:27-28; یعقوب 5:8; 2 پطرس 3:7به بعد; 1 یوحنا 2:28; 3:2; یهودا 14; مکاشفه 1:18; 3:11; 20:1 تا 22:13.