WIERZYMY W BIBLIĘ

Święte księgi

Biblia została napisana przez ludzi natchnionych przez Boga i jest zapisem objawienia się Boga ludzkości. Jest to doskonały skarb boskich instrukcji. Ma Boga za autora, zbawienie za swój koniec i prawdę, bez żadnej mieszanki błędu, za swoją materię. Jest on nierozerwalny i nieomylny w oryginalnym manuskrypcie, który należy traktować jako inspirację werbalną. Ujawnia zasady, według których Bóg nas osądza; i dlatego jest i pozostanie do końca świata, prawdziwym centrum wierzącego związku i najwyższą normą, według której powinno się osądzać wszelkie ludzkie postępowanie, wyznania i opinie teologiczne. Kryterium, według którego interpretuje się Biblię, jest Jezus.

Np. 24: 4; Deut. 4: 1-2; 17:19; Josh. 8:34; Ps. 19: 7-10; 119: 11, 89, 105, 140; Jest. 34:16; 40: 8; Jer. 15:16; 36; Matt. 5: 17-18; 22:29; Łk 21: 33; 24: 44-46; Jana 5:39; 16: 13-15; 17:17; Dzieje 2: 16ff.; 17:11; Rom. 15: 4; 16: 25-26; 2 Tim. 3: 15-17; Hbr. 1: 1-2; 4:12; 1 Piotra 1:25; 2 Piotra 1: 19-21.


BÓG

Jest jeden i tylko jeden żyjący i prawdziwy Bóg. Jest inteligentną, duchową i osobistą Istotą, Stwórcą, Odkupicielem, Preserverem i Władcą wszechświata. Bóg jest nieskończony w świętości i wszystkich innych doskonałościach. Jemu zawdzięczamy najwyższą miłość, szacunek i posłuszeństwo. Odwieczny Bóg objawia się nam jako Ojciec, Syn i Duch Święty, z różnymi osobistymi atrybutami, ale bez podziału na naturę, istotę lub byt.

I. Bóg Ojciec

Bóg jako Ojciec króluje z opatrznościową troską o Jego wszechświat, Jego stworzenia i strumień strumienia ludzkiej historii zgodnie z celami Jego łaski. Jest wszechmocny, pełen miłości i mądry. Bóg jest Ojcem w prawdzie dla tych, którzy stają się dziećmi Bożymi przez wiarę w Jezusa. Jest ojcowski w swoim stosunku do wszystkich ludzi.

Gen. 1: 1; 2: 7; Dawny. 3:14; 6: 2-3; 15:11 nn .; 20: 1 i nast.POZIOM 22: 2; Deut. 6: 4; 32: 6; 1 Chron. 29:10; Ps. 19: 1-3; Jest. 43: 3, 15; 64: 8; Jer. 10:10; 17:13; Matt. 6: 9 nn.; 7:11; 23: 9; 28:19; Mark 1: 9-11; Jana 4:24; 5:26; 14: 6-13; 17: 1-8; Dzieje 1: 7; Rom. 8: 14-15; 1 Kor. 8: 6; Gal. 4:6, Ef 4: 6; Kol. 1:15; 1 Tim. 1: 17; Hbr. 11: 6; 12: 9; 1 Piotra 1: 17; 1 Jana 5: 7.

II. Bóg Syn

Jezus jest odwiecznym Synem Boga. W Swej inkarnacji jako Jezus był poczęty od Ducha Świętego i zrodzony z dziewicy Marii. Jezus doskonale objawił i wykonał wolę Boga, biorąc na Siebie wymagania i potrzeby ludzkiej natury i identyfikując się całkowicie z ludzkością, ale bez grzechu. Uhonorował boskie prawo Swoim osobistym posłuszeństwem, a w swojej śmierci na krzyżu przygotował odkupienie ludzi od grzechu. Został wskrzeszony z uwielbionym ciałem i ukazał się uczniom jako osoba, która była z nimi przed Jego ukrzyżowaniem. Wstąpił do nieba i jest teraz wywyższony po prawicy Boga, gdzie jest jedynym Pośrednikiem, biorącym udział w naturze Boga i ludzkości iw którego Osobie dokonuje się pojednanie między Bogiem a ludzkością. On powróci w mocy i chwale, aby osądzić świat i wypełnić Swoją odkupieńczą misję. Obecnie mieszka we wszystkich wierzących jako żyjący i zawsze obecny Pan.

Gen. 18: 1 i nast.(Ps 2: 7 nn .; 110: 1 i nast.(Iz 7:14; 53; Matt. 1: 18-23; 3:17; 8:29; 11:27; 14:33; 16:16, 27; 17: 5; 27; 28: 1-6, 19; Mark 1: 1; 3:11; Łk 1: 35; 4:41; 22:70; 24:46; Jan 1: 1-18, 29; 10:30, 38; 11: 25-27; 12: 44-50; 14: 7-11, 16: 15-16; 28; 17: 1-5, 21-22; 20: 1-20,28; Akty 1: 9; 2: 22-25; 7: 55-56; 9: 4-5, 20; Rom. 1: 3-4; 3: 23-26; 5: 6-21; 8: 1-3, 34; 10: 4; 1 Kor. 1:30; 2: 2; 8: 6; 15: 1-8, 24:28; 2 Kor. 5: 19-21; Gal. 4: 4-5; Ef. 1: 20; 3:11; 4: 7-1 O; Phil. 2: 5-11; Kol. 1: 13-22; 2: 9; 1 Thess. 4: 14-18; 1 Tim. 2: 5-6; 3:16; Tytusa 2: 13-14; Hbr. 1: 1-3; 4: 14-15; 7: 14-28; 9: 12-15, 24-28; 12: 2; 13: 8; 1 Piotra 2: 21-25; 3:22; 1 Jana 1: 7-9; 3: 2; 4: 14-15; 5: 9; 2 Jan 7-9; Obj 1: 13-16; 5: 9-14; 12: 10-11; 13: 8; 19:16.

Duchu Święty, Boże,

Duch Święty jest Duchem Boga. Inspirował świętych mężów starszych do pisania Pism. Poprzez światło pozwala ludziom zrozumieć prawdę. Wywyższa Jezusa. On jest skazany za grzech, na sprawiedliwość i na sąd. Wzywa ludzi do Zbawiciela i dokonuje regeneracji. On kultywuje charakter, pociesza wierzących i obdarza duchowymi darami, dzięki którym służą Bogu przez Jego kościół. On pieczętuje wierzącego aż do dnia ostatecznego odkupienia. Jego obecność jest gwarancją Boga, aby wprowadzić wierzącego w pełnię wzrostu Jezusa. Oświeca i wzmacnia wierzących i Kościół w kulcie, ewangelizacji i służbie.

Gen. 1: 2; Judg. 14: 6; Hioba 26:13; Ps. 51:11; 139: 7 nn.(Iz 61: 1-3; Joel 2: 28-32; Matt. 1:18; 3:16; 4: 1; 12: 28-32; 28:19; Mark 1:10, 12; Łk 1:35; 4: 1, 18-19; 11:13; 12:12; 24:49; Jana 4:24; 14: 16-17, 26; 15:26; 16: 7-14; Dz 1,8; 2: 1-4, 38; 4:31; 5: 3; 6: 3; 7:55; 8:17, 39; 10:44; 13: 2; 15:28; 16: 6; 19: 1-6; Rom. 8: 9-11, 14-16, 26-27; 1 Kor. 2: 10-14; 3:16; 12: 3-11; Gal. 4:6, Ef 1: 13-14; 5:18; 1 Thess. 5:19; 1 Tim. 3:16; 1:14; 2 Tim. 1:14; 3:16; Hbr. 9: 8, 14; 2 Piotra 1:21; 1 Jana 4:13; 5: 6-7; Obj. 1: 1 O; 22:17.


Humanistyka

Ludzkość została stworzona przez szczególny akt Boga na swój obraz i jest ukoronowaniem Jego dzieła. Na początku ludzkość była niewinna w grzechu i została obdarzona przez swego Stwórcę swobodą wyboru. Swym wolnym wyborem ludzkość zgrzeszyła przeciwko Bogu i przyniosła grzech ludzkości. Poprzez pokusę szatana ludzkość przekroczyła przykazanie Boga i spadła z pierwotnej niewinności; przez co jego potomkowie dziedziczą naturę i środowisko skłonne do grzechu, a gdy tylko są zdolni do moralnego działania stają się przestępcami i są pod potępieniem. Tylko łaska Boża może wprowadzić ludzkość w Jego społeczność i umożliwić ludzkości spełnienie twórczego celu Boga. Świętość ludzkiej osobowości widoczna jest w tym, że Bóg stworzył ludzkość na swój obraz i że Jezus umarł dla ludzkości; dlatego każda ludzkość posiada godność i jest godny szacunku i miłości.

Gen. 1: 26-30; 2: 5, 7, 18-22; 3; 9: 6; Ps. 1; 8: 3-6; 32: 1-5; 51: 5; Jest. 6: 5; Jer. 17: 5; Matt. 16:26; Dz 17: 26-31; Rom. 1: 19-32; 3: 10-18, 23; 5: 6; 12, 19; 6: 6; 7: 14-25; 8: 14-18, 29; 1 Kor. 1: 21-31; 15:19, 21-22; Ef. 2: 1-22; Kol. 1: 21-22; 3: 9-11.


ZBAWIENIEM

Zbawienie obejmuje odkupienie całej ludzkości i jest ofiarowane wszystkim, którzy przyjmują Jezusa jako Pana i Zbawiciela, którzy przez Swoją własną krew otrzymali wieczne odkupienie dla wierzącego. W najszerszym znaczeniu zbawienie obejmuje odnowienie, uświęcenie i gloryfikację.

I. Regeneracja, czyli nowe narodzenie, jest dziełem łaski Bożej, dzięki któremu wierzący stają się nowymi stworzeniami w Jezusie. Jest to zmiana serca dokonana przez Ducha Świętego poprzez przekonanie o grzechu, na które grzesznik odpowiada w pokucie na Boga i wiarę w Pana Jezusa.

Pokuta i wiara są nieodłącznymi doświadczeniami łaski. Pokuta jest prawdziwym odwróceniem się od grzechu ku Bogu.

Wiara jest akceptacją Jezusa i oddaniem Mu całej osobowości jako Pana i Zbawiciela. Usprawiedliwienie jest łaskawością Boga i pełnym uniewinnieniem od zasad Jego sprawiedliwości wszystkich grzeszników, którzy pokutują i wierzą w Jezusa. Usprawiedliwienie wprowadza wierzącego w relację pokoju i łaski z Bogiem.

II. Uświęcenie jest doświadczeniem, począwszy od regeneracji, przez które

wierzący jest oddzielony od Bożych celów i umożliwia postęp w kierunku moralnej i duchowej doskonałości poprzez obecność i moc mieszkającego w nim Ducha Świętego. Wzrost w łasce powinien trwać przez całe życie osoby regenerującej.

III. Uwielbienie jest zwieńczeniem zbawienia i ostatecznym błogosławionym i trwałym stanem odkupionych.

Gen. 3:15; Dawny. 3: 14-17; 6: 2-8; Matt. 1:21; 4:17; 16: 21-26; 27:22 do 28: 6; Łk 1: 68-69; 2: 28-32; Jan 1: 11-14, 29; 3: 3-21, 36; 5:24; 10: 9, 28-29; 15: 1-16; 17:17; Dz 2:21; 4:12; 15:11; 16: 30-31; 17: 30-31; 20:32; Rom. 1: 16-18; 2: 4; 3: 23-25; 4: 3 i nast.; 5: 8-10; 6: 1-23; 8: 1-18, 29-39; 10: 9-10, 13; 13: 11-14; 1 Kor. 1:18, 30; 6: 19-20; 15:10; 2 Kor. 5: 17-20; Gal. 2:20; 3:13; 5: 22-25; 6:15; Ef. 1: 7; 2: 8-22; 4: 11-16; Phil. 2: 12-13; Przełęcz. 1: 9-22; 3: 1 i nast.; 1 Thess. 5: 23-24; 2 Tim. 1:12; Tytusa 2: 11-14; Hbr. 2: 1-3; 5: 8-9; 9: 24-28; 11: 1-12: 8, 14; James 2: 14-26; 1 Piotra 1: 2-23; 1 Jana 1: 6 do 2:11; Obrót silnika. 3:20; 21: 1 do 22: 5.


Grace

Wybory są łaskawym celem Boga, według którego On odradza, uświęca i uwielbia grzeszników. Jest to zgodne z wolną wolą człowieka i rozumie wszystkie środki związane z końcem. Jest to chwalebne ukazanie Bożej suwerennej dobroci i jest nieskończenie mądre, święte i niezmienne. Wyklucza to przechwalanie się i promowanie pokory.

Wszyscy prawdziwie wierzący trwają do końca. Ci, których Bóg przyjął w Jezusie i uświęcił Jego Duchem, nigdy nie odpadną od stanu łaski, ale wytrwają do końca. Wierzący mogą popaść w grzech przez zaniedbanie i pokusę, przez które zasmucają Ducha, osłabiają ich łaski i pociechę, przynoszą hańbę w sprawie Jezusa i doczesne sądy na samych siebie, jednak będą zachowani mocą Bożą przez wiarę do zbawienia .

Rdz 12: 1-3; Dawny. 19: 5-8; 1 Sam. 8: 4-7, 19-22; Jest. 5: 1-7; Jer. 31:31 nn.(Mt 16: 18-19; 21: 28-45; 24:22, 31; 25:34; Łk 1: 68-79; 2: 29-32; 19: 41-44; 24: 44-48; Jan 1: 12-14; 3:16; 5:24; 6: 44-45, 65; 10: 27-29; 15:16; 17: 6, 12, 17-18; Dz 20,32; Rom. 5: 9-10; 8: 28-29; 10: 12-15; 11: 5-7, 26-36; 1 Kor. 1: 1-2; 15: 24-28; Ef. 1: 4-23; 2: 1-10; 3: 1-11; Kol. 1: 12-14; 2 Thess. 2: 13-14; 2 Tim. 1:12, 2:10, 19; Hbr. 11: 39-12: 2; 1 Piotra 1: 2-5, 13; 2: 4-10; 1 Jana 1: 7-9; 2:19; 3: 2.


Nakaz

Miłość do Boga i innych jest największym ze wszystkich przykazań i wypełnieniem całego Prawa. Kochając Boga i innych zgodnie z Pismem Świętym, pokazuje się, czy rzeczywiście jest od Boga. Kochając Boga, wyraża się jego zaangażowanie względem Niego. To zobowiązanie przekłada się na przestrzeganie wszystkich Jego przykazań. Kochanie innych tak, jak się kocha, przekłada się także na życie zgodne z Jego przykazaniami. Przykazanie miłości powoduje świętość wszystkich, którzy twierdzą, że za Nim podążają. Żaden grzech ani nieczystość nie mieszka w ciele, umyśle lub duchu tych, którzy prawdziwie kochają Boga i jego sąsiadów.

Mat 22: 34-40; Mark 12: 28-31; Łk 10: 25-37; Rom. 13: 9-10; Gal. 6:10; Dawny. 19: 5,6; 1 Jana 4: 20-21; Eccl. 12:11; Jest. 22:24; Jer. 8: 2; Jdg. 18:24; Ps. 103: 1.


Kościół

Kościół Nowego Testamentu Pana Jezusa jest lokalnym ciałem ochrzczonych wierzących, którzy są związani przymierzem z wiarą i społecznością ewangelii, przestrzegając dwóch obrzędów Jezusa, oddanych Jego naukom, wykorzystując zainwestowane dary, prawa i przywileje w nich przez Jego słowo i starając się rozszerzyć ewangelię na krańce ziemi.

Ten kościół jest autonomicznym ciałem, działającym w ramach demokratycznych procesów pod władzą Jezusa. W takich członków zboru są jednakowo odpowiedzialni. Jego biblijni funkcjonariusze to pasterze i diakoni.

Nowy Testament mówi również o Kościele jako o ciele Jezusa, które obejmuje wszystkich odkupionych ze wszystkich wieków.

Mat 16: 15-19; 18: 15-20; Akty 2: 41-42, 47; 5: 11-14; 6: 3-6; 13: 1-3; 14:23, 27; 15: 1-30; 16: 5; 20:28; Rom. 1: 7; 1 Kor. 1: 2; 3:16; 5: 4-5; 7:17; 9: 13-14; 12; Ef. 1: 22-23; 2: 19-22; 3: 8-11, 21; 5: 22-32; Phil. 1: 1; Kol. 1:18; 1 Tim. 3: 1-15; 4:14; 1 Piotra 5: 1-4; Obj. 2-3; 21: 2-3.


królestwo

Królestwo Boże obejmuje zarówno Jego ogólną suwerenność nad wszechświatem, jak i Jego szczególną władzę nad ludźmi, którzy świadomie uznają Go za Króla. W szczególności Królestwo jest królestwem zbawienia, do którego ludzie wkraczają przez ufne, dziecinne oddanie się Jezusowi. Ci, którzy podążają za Biblią, powinni modlić się i pracować, aby Królestwo mogło nadejść, a wola Boża została dokonana na ziemi. Pełna konsumpcja Królestwa oczekuje powrotu Jezusa i końca tego wieku.

Gen. 1: 1; Jest. 9: 6-7; Jer. 23: 5-6; Matt. 3: 2; 4: 8-10,23; 12: 25-28; 13: 1-52; 25: 31-46; 26:29; Marka 1: 14-15; 9: 1; Łk 4:43; 8: 1; 9: 2; 12: 31-32; 17: 20-21; 23:42; Jan 3: 3, 18-36; Dz 1: 6-7; 17: 22-32; Rom. 5: 17; 8: 19; 1 Kor. 15: 24-28; Kol. 1: 13; Hbr. 11: 10,16; 12:28; 1 Piotra 2: 4-10; 4:13; Obj. 1: 6,9; 5:10; 11:15, 21-22.


Rzeczy

Zgodnie z Jego obietnicą, Jezus powróci osobiście i widocznie w chwale. Umarli w Jezusie powstają pierwsi, a my, którzy jesteśmy żywi i pozostaniemy aż do przyjścia Pana, będziemy razem z nimi pochwyceni w obłokach, aby spotkać Pana w powietrzu. Po wyrokach Boga na ten grzeszny świat w Wielkiej Udręce, Jezus, nasz Pan, przyjdzie wraz ze swymi świętymi, aby ustanowić Swoje tysiącletnie królestwo.

Jezus osądzi wszystkich ludzi w sprawiedliwości. Odkupieni przez ofiarę Jezusa, w zmartwychwstałych i uwielbionych ciałach, otrzymają nagrodę i będą mieszkać w niebie na zawsze ze swoim Zbawicielem. Niezbawieni zostaną oddzieleni od Królestwa Bożego i zostaną wrzuceni do jeziora ognia.

ISA 2: 4; 11: 9; Matt. 16:27; 18: 8-9; 19:28; 24:27, 30, 36, 44; 25: 31-46; 26:64; Marka 8:38; 9:43; Łk 12:40, 48; 16: 19-26; 17: 22-37; 21: 27-28; Jana 14: 1-3; Dz 1:11; 17:31; Rom. 14:10; 1 Kor. 4: 5; 15: 24-28, 35-58; 2 Kor. 5:10; Phil. 3: 20-21; Kol. 1: 5; 3: 4; 1 Thess. 4: 14-18; 5: 1 i nast.; 2 Thess. 1: 7 ff.; 2; 1 Tim. 06:14, 2Tym 4: 1, 8; Tytus 2:13; Hbr. 9: 27-28; Jakuba 5: 8; 2 Piotra 3: 7 nn.; 1 Jana 2:28; 3: 2; Juda 14; Obrót silnika. 1:18; 3:11; 20: 1 do 22:13.


WYJAZDY SŁUŻBOWE

Obowiązkiem i przywilejem każdego naśladowcy Jezusa i każdego Kościoła Pana Jezusa jest podejmowanie wysiłków, aby uczynić uczniów wszystkich narodów. Nowe narodzenie ducha ludzkości przez Ducha Świętego oznacza narodziny miłości dla innych. Wysiłki misyjne ze strony wszystkich opiera się zatem na duchowej konieczności życia regeneracyjnego. i jest wyraźnie i wielokrotnie dowodzony w naukach Jezusa. Obowiązkiem każdego dziecka Bożego jest nieustanne poszukiwanie zagubionych dla Jezusa osobistym wysiłkiem i wszystkimi innymi metodami, zgodnymi z ewangelią Jezusa.

Rdz 12: 1-3; Dawny. 19: 5-6; Jest. 6: 1-8; Matt. 9: 37-38; 10: 5-15; 13: 18-30, 37-43; 16:19; 22: 9-10; 24:14; 28: 18-20; Łk 10,1-18; 24: 46-53; Jan 14: 11-12; 15: 7-8, 16: 17:15; 20:21; Dz 1,8; 8: 26-40; 10: 42-48; 13: 2-3; Rom. 10: 13-15; Ef. 3: 1-11; 1 Thess. 1: 8; 2 Tim. 4: 5; Hbr. 2: 1-3; 11:39 do 12: 2; 1 Piotra 2: 4-10; Obj 22:17.


WSPÓŁPRACA

Ludzie Jezusa powinni, w razie potrzeby, organizować takie stowarzyszenia i konwencje, które najlepiej mogą zapewnić współpracę dla wielkich obiektów Królestwa Bożego. Takie organizacje nie mają władzy nad sobą ani nad kościołami. Są dobrowolnymi i doradczymi organami opracowanymi w celu wywoływania, łączenia i kierowania energiami naszych ludzi w najbardziej efektywny sposób. Członkowie kościołów Nowego Testamentu powinni współpracować ze sobą w realizacji misji misyjnych, wychowawczych i dobroczynnych dla rozszerzenia Królestwa Jezusa. Jednością wierzących w sensie Nowego Testamentu jest duchowa harmonia i dobrowolna współpraca dla wspólnych celów przez różne grupy ludzi Jezusa. Pożądana jest współpraca między różnymi wyznaniami, które następują po Biblii, kiedy koniec do osiągnięcia jest sam w sobie uzasadniony, a kiedy taka współpraca nie pociąga za sobą pogwałcenia sumienia i kompromisu lojalności wobec Jezusa i Jego Słowa, jak objawiono w Nowym Testamencie.

Np. 17:12; 18: 17 nn.; Judg. 7:21; Ezdrasza 1: 3-4; 2: 68-69; 5: 14-15; Neh. 4; 8: 1-5; Matt. 10: 5-15; 20: 1-16; 21: 1-10; 28: 19-20; Mark 2: 3; Łukasza 10: 1 i nast.; Dz 1,13-14; 2: 1 i nast.; 4: 31-37; 13: 2-3; 15: 1-35; 1 Kor. 1: 10-17; 3: 5-15; 12; 2 Kor. 8-9; Gal. 1: 6-10; Ef. 4: 1-16; Phil. 1: 15-18.


ZARZĄDZANIE

Bóg jest źródłem wszystkich błogosławieństw, doczesnych i duchowych; wszystko, co mamy i jesteśmy Mu winni. Ci, którzy podążają za Biblią, mają duchowy dług wobec całego świata, powiernictwo w ewangelii i wiążące zarządzanie ich dobrami. Dlatego mają obowiązek służyć Mu swoim czasem, talentami i materialnymi posiadłościami; i powinni rozpoznać wszystko, co im powierzono, aby używać ich dla chwały Bożej i dla pomagania innym. Według Pisma Świętego, wierzący powinni przyczyniać się do radosnych, regularnych, systematycznych, proporcjonalnych i liberalnych działań na rzecz postępu sprawy Odkupiciela na ziemi. Daną dziesięcinę należy uznać za początkowe miejsce szafarstwa.

Gen. 14:20; Lew. 27: 30-32; Deut. 8:18; Mal. 3: 8-12; Matt. 6: 1-4, 19.21; 23:23; 25: 14-29; Łk 12: 16-21, 42; 16: 1-13; Dz 2: 44-47; 5: 1-11; 17: 24-25; 20:35; Rom. 6: 6-22; 12: 1-2; 1 Kor. 4: 1-2; 6: 19-20; 12; 16: 1-4; 2 Kor. 8-9; 12:15; Phil. 4: 10-19; 1 Piotra 1: 18-19.


WYKSZTAŁCENIE

Sprawa wychowania w Królestwie Jezusowym jest skoordynowana z przyczynami misji i ogólną życzliwością, a wraz z nimi powinna otrzymywać liberalne wsparcie kościołów. Odpowiedni system szkół biblijnych jest niezbędny do pełnego programu duchowego dla tych, którzy podążają za Jezusem.

W edukacji należy zachować właściwą równowagę między wolnością akademicką a odpowiedzialnością akademicką. Wolność w jakimkolwiek uporządkowanym związku ludzkiego życia jest zawsze ograniczona i nigdy absolutna. Wolność nauczyciela w szkole biblijnej, na uniwersytecie lub w seminarium jest ograniczona przez prymat Jezusa, autorytatywny charakter Pisma Świętego i przez odrębny cel, dla którego szkoła istnieje.

Duety 4: 1, 5, 9, 14; 6: 1-10; 31: 12-13; Neh. 8: 1-8; Hioba 28:28; Ps. 19: 7 funtów.; 119: 11; Prov. 3: 13ff.; 4: 1-10; 8: 1-7, 11; 15:14; Eccl. 7:19; Matt. 5: 2; 7: 24 funtów.; 28: 19-20; Łk 2:40; 1 Kor. 1: 18-31; Ef. 4: 11-16; Phil. 4: 8; Kol. 2: 3, 8-9; 1 Tim. 1: 3-7; 2 Tim. 2:15; 3: 14-17; Hbr. 5:12 do 6: 3; James 1: 5; 3: 17.